Waarom sommige verhalen niet verdwijnen uit onze cultuur en hoe de mythische Seth en Osiris nog steeds kunnen rondwandelen in One Tree Hill.

Op het eerste gezicht lijkt de YA-soap One Tree Hill, een tienerdrama uit de jaren 2000, niets anders dan een typisch tienerdrama vol liefdesperikelen, basketbalwedstrijden en familieconflicten. Zoet vermaak met een tienerhart. Toch is het volgens mij mogelijk om, onder de oppervlakte van deze soap, de contouren van een meer wezenlijk – en vele malen ouder – verhaal te herkennen: de Egyptische mythologie van het oeroude conflict tussen Seth en Osiris.

One Tree Hill en de mythe van Seth en Osiris

In deze blog onderzoek ik de opvallende parallellen tussen One Tree Hill en de Egyptische mythe van Osiris en Seth. Wat begint als een rivaliteit tussen de broers Dan en Keith Scott, blijkt, als we goed kijken, namelijk verrassend veel overeenkomsten te vertonen met een archetypisch patroon dat al duizenden jaren in mythen, religieuze verhalen en familiegeschiedenissen terugkeert: de strijd tussen twee broers, de overdracht van trauma tussen generaties en de zoektocht naar verlossing. 

Aan de hand van de psychologische thema’s van Sibling Rivalry en de archetypentheorie van psychiater Carl Jung laat ik in deze blog zien hoe een moderne televisieserie onbewust een oeroud menselijk verhaal kan hervertellen. Niet omdat de makers volgens mij bewust de Egyptische mythologie zouden hebben verwerkt in hun vertelling. Maar omdat bepaalde archetypische patronen steeds opnieuw opduiken in onze verhalen.

Van Osiris en Seth tot Dan en Keith, van Horus en Anubis tot Lucas en Nathan: sommige verhalen zijn simpelweg te fundamenteel om ooit te verdwijnen.

Een oermythe, verborgen in een tienersoap

Via Netflix zijn op dit moment alle seizoenen van de YA-serie One Tree Hill te bekijken. De serie liep oorspronkelijk van 2003 tot 2012, besloeg 9 seizoenen en wordt tegenwoordig vaak omschreven als een cultklassieker binnen het genre van de tienerdrama’s. De afgelopen jaren heeft de serie bovendien een bescheiden revival doorgemaakt. Dat heeft deels te maken met de aankondiging van een mogelijk vervolg in 2024. Maar ondanks dat dat project inmiddels toch weer stil lijkt te liggen, viert de belangstelling voor de serie op dit moment hoogtij.

Waar gaat One Tree Hill over? 

One Tree Hill draait om twee halfbroers, Lucas en Nathan Scott. De jongens delen dezelfde vader, Dan Scott, maar ze groeien op in totaal verschillende omstandigheden. Lucas wordt opgevoed door de alleenstaande moeder Karen, bijgestaan door Keith (de oudere broer van Dan en de oom van Lucas). Terwijl Nathan opgroeit in het welgestelde gezin van Dan en Deb Scott. Het verhaal van One Tree Hill begint wanneer Lucas zich aansluit bij het basketbalteam van de middelbare school. Nathan is daar al de sterspeler en ziet de komst van zijn halfbroer als een bedreiging. Hun rivaliteit wordt verder aangewakkerd door romantische verwikkelingen, jaloezie, ‘teen-angst’ en de voortdurende invloed van hun vader. 

Binnen de eerste vier seizoenen verschuift de focus van de serie steeds meer naar een dieper conflict dat onder de oppervlakte aanwezig blijkt te zijn: de strijd tussen Dan Scott en zijn broer Keith. Zeker in de eerste drie seizoenen vormt dat conflict onderhuids voortdurend het emotionele hart van de serie.

One Tree Hill is daarbij misschien geen culturele hoogvlieger, zoals de prachtige serie ‘Mrs. Davis’ (waar ik hier eerder over schreef), of zo psychologisch raak als de Netflix-original ‘Love’ (waar ik hier eerder over schreef).

Maar ook voor One Tree Hill geldt dat de rivaliteit tussen de halfbroers Nathan en Lucas enkel de zichtbare laag van het verhaal vormt. Daaronder speelt zich een veel ouder conflict af, een conflict dat zich al herhaalt zolang de mensheid bestaat.

Het archetypische conflict tussen broers

‘Sibling rivalry’ en fratricide in One Tree Hill

Vanaf de eerste aflevering draait One Tree Hill om een vorm van rivaliteit die vrijwel iedereen intuïtief begrijpt. Twee broers vechten om erkenning, om liefde, om status en uiteindelijk om hun plaats binnen de familie.

In de psychologie wordt dit verschijnsel vaak aangeduid als Sibling Rivalry: de rivaliserende dynamiek tussen broers (en/of zussen). Op zichzelf is daar niets uitzonderlijks aan. Maar wanneer die rivaliteit zich verdiept, raakt ze aan een van de oudste en donkerste thema’s uit de menselijke cultuur: fratricide.

Het woord fratricide (afgeleid van het Latijnse fratricidium, van ‘frater’ (broer) en ‘cidium’ (te doden)), verwijst letterlijk naar het doden van een broer. Maar symbolisch gaat het om iets veel breders en diepers. Het woord verwijst naar de vernietiging van degene die het dichtst bij ons staat: de broer, de zus, de vriend, de medemens. Soms is dat letterlijk. Maar veel vaker figuurlijk. Door uitsluiting. Door vernedering. Door verraad. Door de ander het bestaan niet te gunnen.

Het is een thema waar we niet graag over praten. Maar zoals wel vaker bij onderwerpen waar we liever over zwijgen, ligt het thema eigenlijk diep verankerd in de culturele kernverhalen, zoals in religie en mythologie. Denk aan het verhaal van Kaïn en Abel. Denk aan het stichtingsverhaal van Rome: Romulus en Remus. Denk aan Jozef die door zijn broers wordt verraden. Overal duikt hetzelfde patroon op: de broer die niet kan verdragen dat de ander iets bezit wat hij zelf mist of iemand is die hij zelf niet kan zijn.

Juist daarom begon One Tree Hill mij ook steeds meer te fascineren. Niet alleen als ‘guilty pleasure’, maar (ook) als onderwerp voor culturele analyse. Want hoe langer ik naar hun conflict keek, hoe meer ik moest denken aan een ander beroemd paar rivaliserende broers. Maar dan uit de Egyptische mythologie.

De mythe van Seth en Osiris

Een oeroud verhaal over rivaliteit

Wanneer we kijken naar One Tree Hill is het gemakkelijk om de serie weg te zetten als pop-entertainment: een tienerdrama pur sang, lekker om in weg te zakken, niets meer en niets minder. Het is dan verleidelijk om de conflicten binnen de familie Scott te zien als typisch soapdrama: twee broers die elkaar niet kunnen uitstaan, een dominante vader, een verboden affaire, de dramatiek waar het sportveld zich bij uitstek voor leent. 

Samen vormen ze niet meer dan de olie waar de machine van het verhaal op draait. En dat is waar. Maar tegelijk zijn het eigenlijk juist die ingrediënten die het drama echt interessant maken. Want ze zijn veel ouder dan de serie zelf. En dat wordt precies duidelijk als je over het verhaal van One Tree Hill zelf de ‘blueprint’ van de mythe van Seth en Osiris legt.

Van alle mythologische verhalen over broederrivaliteit lijkt de Egyptische mythe van Osiris en Seth opvallend goed aan te sluiten bij de dynamiek van One Tree Hill.

Wat is de mythe van Seth en Osiris?

In de Egyptische mythologie waren Osiris en Seth (samen met hun zussen Isis en Nephthys) de zonen van Geb (de god van de aarde) en Nut (of Noët, de godin van de hemel). Samen vormden ze een deel van de Ennead, de negen stichtende goden van de Heliopolis. Osiris nam, na zijn vader Geb, god van de aarde, en zijn grootvader Shu, god van de lucht, de heerschappij over de wereld over van zijn overgrootvader, Ra, de zonnegod. 

Als oppergod nam Osiris zijn zus Isis tot vrouw en luidde daarmee een tijdperk van grote welvaart in voor het vruchtbare ‘Zwarte Land’ (Kemet), Egypte. Osiris was een wijze heerser die volgens de legendes orde bracht in tijden van chaos, en voor het Egyptische rijk wetten uitvaardigde en de mensen agricultuur leerde als alternatief voor de barbaarse praktijken van het primitieve leven. 

Osiris had, zoals gezegd, een broer, Seth. Seth kreeg het ‘Rode Land’ (Deshret) toegewezen om over te heersen. Dit land bestond uit een dorre woestijn rondom Egypte en stond bekend als ‘ontembaar’. Seth was heerser over storm en wind, een machtige krijger die als enige over het droge land kon domineren door zijn agressie, zijn oorlogslust en destructieve aard. 

Zijn vader, Geb, gaf Seth dit land, zodat hij vanuit zijn eigenschappen kon fungeren als bewaker van de grenzen, als beschermer tegen vreemde landen, en als tegenwicht voor het gecultiveerde land van zijn broer, Osiris. Maar Seth was ontevreden. Zijn gebied was dor, bar en kaal en het land van zijn broer was rijk, vruchtbaar en welvarend. 

Bovendien had, zoals goden dat nu eenmaal doen, Seth zijn andere zus, Nephthys, tot zijn vrouw gemaakt. Nephthys, godin van de nacht en beschermgodin van de rouwenden, was net zo ontevreden als Seth en verlangde bovendien naar een kind. Een kind dat Seth, onvruchtbaar als het land waar hij over heerste, haar niet kon geven. Daarom verleidde Nephthys Osiris door zich te vermommen als haar zus Isis en zo bezwangerd te worden.

Nephthys raakte inderdaad zwanger, waaruit Anubis, god van de doden, ontstond. Dit verraad was de uiteindelijke druppel die de emmer van de al veel langer sluimerende jaloezie deed overlopen. Boos over wat hij beschouwde als het verraad van zijn broer, zinde Seth op wraak en hij kwam met een plan. 

Als god van de dorre landen nodigde Seth zijn broer uit voor een groot feest ter ere van hem, Osiris. Tijdens dit grootse feest liet Seth de gasten een prachtige kist zien en hij vertelde dat hij deze zou schenken aan degene die er perfect in paste. Osiris besloot het te proberen. Maar onmiddellijk nadat hij erin was gaan liggen, sloot Seth de kist, waardoor de god gevangen zat. Seth gooide de kist in de Nijl, waardoor de oppergod verdronk. 

Isis huilde bitter om het verlies van haar geliefde echtgenoot en haar tranen stroomden zo overvloedig in de Nijl dat deze overstroomde, wat weer aan de oorsprong lag van de traditionele overstromingen, zoals deze historisch ieder jaar plaatsvonden. Samen met haar zus Nephthys zocht Isis wanhopig naar het lichaam van Osiris en uiteindelijk lukte het Isis om het lichaam van haar geliefde echtgenoot terug te vinden. 

Eenmaal gevonden, probeerde Isis het lichaam van haar geliefde te verbergen. Maar Seth ontdekte het en sloeg vervolgens het lichaam van zijn broer in 42 stukken, die hij over heel Egypte verspreidde. Met hulp van de zoon van Nephythis, Anubis, lukte het Isis uiteindelijk om de stukken te verzamelen en onder leiding van de god van de doden mummificeerde ze Osiris en bond ze de delen weer samen. 

Door zich te veranderen in een valk slaagde Isis erin om boven het lichaam van haar geliefde te blijven zweven en met de beweging van haar vleugels schonk Isis aan Osiris de levensadem. Voor korte tijd kon ze haar geliefde zo weer tot leven wekken. Ze kwamen samen en in dat korte moment schonk Osiris aan Isis een zoon: Horus. 

Maar Osiris was door zijn dood veranderd en kon niet bij Isis blijven. Want niet langer heerste hij over het vruchtbare land van de levenden: vanaf nu zou Osiris heersen over de onderwereld en als wijze rechter een oordeel vellen over de doden in het dodenrijk. 

Zijn zoon Horus zwoer dat hij Seth zou verslaan en dat hij het rijk dat hem toebehoorde en waar Seth nu onrechtmatig over heerste, zou terugveroveren van zijn oom. Uiteindelijk zou Horus, na een 80-jarig conflict en vele beproevingen, Seth verslaan en de troon veroveren …

Intergenerationeel trauma, Egyptische mythologie en One Tree Hill

Als je goed kijkt naar de mythe van Seth en Osiris, dan zie je hoe het verhaal aanvankelijk lijkt te gaan over de primale broederrivaliteit. Maar met de fratricide verandert de mythe in een veel groter verhaal over een emotionele erfenis. De centrale spil waar de mythe oorspronkelijk om lijkt te draaien – een verhaal over broederrivaliteit, meedogenloos uitmondend in een wrede fratricide – verandert in de vraag hoe de volgende generatie moet omgaan met een conflict dat zij niet zelf heeft veroorzaakt.

Juist daarom is de mythe zo interessant als interpretatiekader voor One Tree Hill. Want in wezen draait het verhaal van Dan en Keith uiteindelijk om precies dezelfde vraag.

Over de gebroeders Dan en Keith Scott

Als je de ‘blauwdruk’ van de Egyptische mythe van Seth en Osiris over het verhaal van het tienerdrama van One Tree Hill legt, dan lijkt Keith Scott sterk op Osiris. 

Keith bouwt. Hij repareert. Hij is rechtvaardig en brengt mensen samen. Hij runt een autogarage, fungeert als vaderfiguur voor Lucas en vormt vaak het morele centrum van de serie. Waar Dan competitie zoekt, zoekt Keith verbinding. Waar Dan controle probeert uit te oefenen, probeert Keith zorg te dragen voor de mensen om hem heen.

Dan Scott vertegenwoordigt daarbij het tegenovergestelde van Keith en lijkt daarmee sterk op Seth. Net als Seth wordt Dan gedreven door een gevoel van tekort. Hij heeft geld, status, succes en aanzien. Maar hij blijft zich vergelijken met zijn broer. Keith bezit iets wat Dan niet kan afdwingen: oprechte genegenheid. Mensen voelen zich aangetrokken tot Keith, door zijn vriendelijke en ontspannen houding. 

Dat maakt Keith, vanuit Dan’s perspectief, bijna ondraaglijk. Hierin schuilt tegelijk ook de tragiek van Dan Scott. Dan Scott is niet simpelweg ‘kwaadaardig’. Het is gemakkelijk om Dan zo weg te zetten, als een typische antagonist. Maar juist omdat hij zichzelf voortdurend ziet als degene die tekort is gedaan, ervaart Dan juist zijn eigen handelen vaak als gerechtvaardigd. Zijn afgunst presenteert zich in zijn eigen beleving als rechtvaardigheid. 

Dat maakt Dan Scott tegelijk obsessief, narcistisch, maar ook diep tragisch. Hij is niet in staat te zien dat hij eigenlijk zijn eigen destructie nastreeft met zijn handelen. Uiteindelijk leidt die dynamiek tot hetzelfde punt als in de mythe van Osiris en Seth: broederrivaliteit mondt uit in broedermoord.

Wanneer de dood een conflict niet beëindigt …

Wanneer Dan Keith vermoordt, is dat natuurlijk geen letterlijke herhaling van de Egyptische mythe: er is geen ‘feest’ (eerder is het juist een groot drama, want de moord op Keith vindt plaats tijdens een ‘schoolshooting’). Er is ook geen kist en geen rivier waarin Keith verdrinkt. Maar op symbolische wijze is de situatie wel te vergelijken. 

Keith wordt door Dan immers uit de wereld van de levenden verwijderd, terwijl zijn invloed op de mensen om hem heen juist groter lijkt te worden. Zoals Osiris na zijn dood een centrale plaats krijgt in de onderwereld – het hiernamaals – zo blijft Keith na zijn dood, vanuit dromen en belevingen van het hiernamaal, een moreel ankerpunt binnen de serie. 

Keith helpt Lucas bijvoorbeeld als droom/engel/gids, wanneer Lucas een bijna-doodervaring heeft bij een hartaanval, en hij stuurt Karen terug naar de levenden als ze een bijna-doodervaring heeft bij een complicatie tijdens haar zwangerschap.

Zelfs Dan ontsnapt uiteindelijk niet aan de schaduw van zijn broer. En precies daar begint het volgende hoofdstuk van het verhaal. Want de dood van Keith beëindigt het conflict niet. Net als in de mythe zelf wordt het conflict doorgegeven aan de volgende generatie. 

… erven de zonen het conflict

Wanneer Keith sterft aan het einde van seizoen drie, zou je kunnen denken dat dit het einde is van de serie. Het centrale conflict van One Tree Hill heeft immers zijn climax bereikt. De rivaliteit tussen de twee broers heeft haar uiterste consequentie bereikt. Wat valt er na een broedermoord nog te escaleren? 

Maar vanuit mythologisch perspectief is de dood van Osiris nooit het einde van het verhaal geweest. Het was het begin.

In de Egyptische mythe verschuift de aandacht na de dood van Osiris naar zijn zoon Horus. De fundamentele vraag verandert daarmee. Het conflict draait niet langer om twee rivaliserende broers. Het gaat nu om de volgende generatie die moet leren leven met de gevolgen van hun strijd. 

Dezelfde verschuiving vindt plaats in One Tree Hill. De serie begint als een conflict tussen de halfbroers Lucas en Nathan. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat hun conflict niet werkelijk van hen is. Zij erven een strijd die al lang vóór hun geboorte begonnen is. 

Nathan groeit op onder de invloed van Dan. Hij wordt gevormd door diens obsessie met succes, prestatie en controle. Lucas groeit juist op in de afwezigheid van zijn biologische vader, maar wordt tegelijkertijd beïnvloed door Keith, die hem een alternatief model van mannelijkheid voorhoudt.

Vanaf het eerste seizoen zien we hoe de jongens onbewust de strijd van hun vaders herhalen. Ze concurreren om status, om erkenning, om hun plaats binnen de gemeenschap. Ze concurreren zelfs om dezelfde meisjes. Op het eerste gezicht lijkt dit typisch tienerdrama. 

Maar vanuit een symbolisch perspectief gebeurt er iets anders. Nathan en Lucas spelen een conflict uit dat zij niet zelf hebben gecreëerd. Zoals vaak gebeurt binnen families, zijn ze de erfgenamen geworden van een strijd waarvan ze de oorsprong nauwelijks begrijpen.

Er was dus nog ruimte voor veel meer verhaal. De makers van One Tree Hill wisten die conclusie flink uit te melken, want er verschenen uiteindelijk 9 seizoenen aan verhaal. (Niet allemaal even relevant voor de conclusie van deze blog.)

Intergenerationeel trauma en de herhaling

Een veelgehoorde kritiek op de eerste seizoenen van One Tree Hill is dat de relatie tussen Lucas en Nathan te vaak heen en weer beweegt. De broers lijken voortdurend te wisselen tussen rivaliteit en verzoening. Deels is deze beweging natuurlijk ook gewoon onderdeel van het soapgehalte van de serie. Toch denk ik dat die herhaling deels ook essentieel is voor het verhaal zelf.

In de mythe van Horus en Seth wordt het conflict immers ook niet in één gevecht opgelost. Volgens sommige versies duurt de strijd tussen Horus en Seth 80 jaar. Steeds opnieuw laait het conflict op. Steeds opnieuw worden oude wonden geopend. Dat repetitieve karakter is geen fout in het verhaal. Het ís het verhaal.

Intergenerationele conflicten lossen zichzelf ook zelden in één generatie op. Ze keren terug in nieuwe vormen, via nieuwe mensen, totdat iemand bewust besluit de cyclus te doorbreken. In dat opzicht functioneren Lucas en Nathan bijna als rituele deelnemers aan een drama dat ouder is dan zijzelf.

Ze blijven hetzelfde conflict herhalen, totdat ze kunnen begrijpen dat het trauma waar ze doorheen gaan niet werkelijk van hen is.

Lucas Scott als Horus: wanneer de Schaduw doorbreekt

Binnen deze symbolische lezing lijkt Lucas sterk op Horus. Niet omdat hij letterlijk de zoon van Keith is. Maar omdat Keith zijn geestelijke, spirituele vader is. Keith is degene die Lucas opvoedt, ondersteunt en beschermt wanneer Dan afwezig blijft. Wanneer Keith wordt vermoord, verandert Lucas’ positie binnen het verhaal fundamenteel.

Voor het eerst wordt hij geconfronteerd met een kwaad dat niet langer kan worden opgelost door sport, vriendschap of romantische relaties. Het conflict bereikt een dieper niveau: de Schaduw breekt door. Een van de meest opvallende momenten in de serie vindt plaats wanneer Lucas zijn vader confronteert met een pistool in zijn hand.

Toen ik die scène opnieuw zag, viel me dan ook iets op. De jongen die gedurende meerdere seizoenen werd neergezet als rationeel, empathisch en bedachtzaam, lijkt plotseling iemand anders te zijn geworden. In houding en presentatie lijkt Lucas plotseling op Jimmy Edwards, de dader die in het vorige seizoen de schoolshooting veroorzaakte waarbij Keith werd vermoord door Dan.

Voor een moment lijkt Lucas plotseling op de mensen tegen wie hij zich altijd heeft afgezet. Dat is precies het gevaar waar Horus in de mythe eveneens mee wordt geconfronteerd. Het gaat over de prijs die we betalen als we een conflict uitvechten waarvan we de betekenis niet volledig begrijpen: niet voor niets verliest Horus een oog in zijn strijd met Seth (het beroemde ‘oog van Horus’).

Lucas’ verliest het perspectief – en daarmee deels zichzelf – als hij dat pistool in zijn hand neemt. Zijn uitdaging bestaat er niet alleen uit de waarheid over Keiths dood aan het licht te brengen. Zijn uitdaging bestaat eruit dat te doen zonder zelf ten onder te gaan aan dezelfde haat die zijn biologische vader altijd heeft verteerd.

Nathan Scott als Anubis: de erfgenaam die weigert

Minstens zo interessant is Nathan. Aan het begin van de serie lijkt Nathan eigenlijk voorbestemd om een nieuwe Dan Scott te worden. Hij bezit dezelfde competitieve instelling, dezelfde arrogantie en dezelfde behoefte aan erkenning als zijn vader. In mythologische termen zou je misschien kunnen zeggen dat Nathan geboren wordt als erfgenaam van Seth.

Maar gaandeweg maakt Nathan een andere keuze. Waar Dan zijn pijn omzette in controle, leert Nathan verantwoordelijkheid dragen. Waar Dan relaties gebruikte als machtsmiddel, leert Nathan zich aan anderen te verbinden.

Daarmee lijkt Nathan een beetje op Anubis. (Als je de Egyptische mythologie zou volgen, loopt de blauwprint hier technisch gezien spaak. Immers, Anubis is de zoon van Osiris en Nephthys (Keith en Deb (vrouw van Dan) en in One Tree Hill hebben Deb en Keith geen zoon, maar wel een one-night-stand.) Nathan draagt het temperament van Dan Scott, zijn biologische vader, in zich. Maar hij draagt tegelijk ook duidelijk sporen van de nobelheid en rechtvaardigheid van Keith in zich.

In seizoen 5 maken we namelijk verhaaltechnisch een tijdsprong. Seizoen 4 eindigt eigenlijk perfect. Dat is niet zo vreemd, want op de achtergrond van de productie van de serie zelf vond een grote fusie plaats tussen twee productiestudio’s. Omdat deze fusie onzekerheid creëerde over de toekomst van de serie, schreef bedenker Mark Schwahn de finale van seizoen 4 als een definitief einde van het middelbare schooltijdperk, met een fatsoenlijke afsluiting.

De seizoensfinale van seizoen 4 sluit daarom af met belangrijke mijlpalen. Zo bevalt Haley van haar en Nathans zoon Jamie. Karen bevalt, na een medisch incident, van haar en Keiths dochter Lily. Daarnaast geeft Dan Scott zichzelf aan bij de politie voor de moord op Keith. Dat was een perfect einde geweest. Maar One Tree Hill overleefde het fusieproces en ging nog een flink aantal seizoenen verder. (Happy us!)

Aan het begin van seizoen 5 zijn we vier jaar verder. En we ontdekken onder andere dat Nathan een ongeluk heeft gehad en verlamd is geraakt. Hij zit in een rolstoel en wordt verteerd door een machteloze woede. Pas als Nathan beseft dat zijn woede niet alleen hemzelf verteert, maar ook zijn zoontje begint te raken, komt hij tot inkeer.

In aflevering 3 van seizoen 5 (“My Way Home Is Through You”) bezoekt Nathan zijn vader in de gevangenis en in een emotioneel gesprek kan hij eindelijk toegeven dat zijn woede misschien meer met zijn vader dan met hemzelf te maken heeft. Hij zegt: “Meer dan vier maanden heb ik jou de schuld gegeven van wat er met mij is gebeurd. Maar nu ben ik klaar.”

Nathan beseft dat zijn woede hem klemzet en dat het voorkomt om waarlijk zichzelf te zijn. Waar Dan het conflict steeds verder escaleert, kiest Nathan afstand te nemen. Lucas onthult de waarheid. Nathan, zowel individueel, als voor en door zijn zoontje Jamey, doorbreekt de herhaling van het patroon.

Dat is een goed begin van een proces dat door de serie nog vele malen, in verschillende vormen, een herhaling krijgt. Die herhaling maakt One Tree Hill toch nog steeds een heerlijke tienersoap. Mythologie leert ons belangrijke lessen over onszelf. Het is leuk om dat soort onverwachte patronen terug te zien in series.

Maar gelukkig kan een goed verteld verhaal ook gewoon lekker bingen…

“I Just Wanna Be Me”

“I don’t want to be anything other than what I’ve been trying to be lately.”

Gedurende negen seizoenen opende iedere aflevering van One Tree Hill met de aanstekelijke pop-rocksong van Gavin DeGraw: ‘I Don’t Want To Be’. Een nostalgisch stukje televisie- en muziekgeheugen, gestoken in een lekker ritme en een schorre stem, toch? 

Maar binnen de context van One Tree Hill klinkt de songtekst van DeGraw eigenlijk als een protest tegen het gewicht van de familiegeschiedenis. Een weigering om volledig samen te vallen met de rol die anderen voor je hebben geschreven. Dat geldt voor Lucas. Dat geldt voor Nathan. 

Toch draait One Tree Hill uiteindelijk ook niet alleen om rivaliteit. Ze draait ook om bevrijding. Om de mogelijkheid dat een mens meer is dan zijn familie, meer dan de trauma’s die aan hem worden doorgegeven, en meer dan de verhalen die hij heeft geërfd.

Dat is ook de reden waarom ik Osiris en Seth nog steeds zie rondlopen in One Tree Hill. Onder de sport, het winnen en verliezen, de liefdesdrama’s en de soapachtige plotwendingen vertelt One Tree Hill uiteindelijk een verhaal dat al duizenden jaren oud is.

Het is volgens mij de reden waarom die ene zin in de openingssong van Gavin DeGraw al die jaren recht in het hart raakte. En waarom al die tieners jaren terug en nu opnieuw, hun eigen conflicten, dromen, strijd en successen steeds weer terugzien in het tienerdrama van One Tree Hill: 

“Ik wil niets anders zijn dan mezelf!”

---